Zannediyorsam, günün birinde -kapanışında- bu işin burada bitmediğini, bir gün geri döneceğimi söylemiştim. 20 sularıydı saat; ki o ân benim ne sularım, ne takatim kalmamıştı; ki o ân dâhi ben; ben olmaktan geri durmamıştım. Ne takatim, ne gücüm, ne benliğim kalmış iken ortada, bitti demelerine de gerek yok, bitti dediğim yerde bir gün geri döneceğimi tüm inancımla söylemiştim. İşte buradayım, en güçsüz halimle, bir gün en güçlü olacağım halime geleceğimi biliyordum. Nitekim,

İnsanlığın en eski ve en kırılgan erdemlerinden biri bahsinde sadakat; dostlukta, aşkta, vatana ya da bir davaya bağlılıkta kişinin kendi benliğini aşarak başkasına yönelmesinin kısaltılmış adı. Daima şüphe ile, kıskançlıkla, çıkar ila sınanıyor esasında ve en yüce erdem olarak görülse de, aynı zamanda da en kolay çözülen bağ. İlişkilerde bir ideal kadar bir yanılsamadır da ayriyetten, hayvanın koşulsuz bağlılıyla insanın hesaplı sadakati karşılaştırıldığında sadakatin esasın

Hikayelerin bir ortak noktası var ki; hepsinin sonu var, hepsinin bir son cümlesi, paragrafı, içeriği var. Hikayelerin nasıl bir sonu var ise, hiç şüphe yok ki koltuğunda onursal kelimesine bürünerek zahmetsizce oturanların da bir sonu olacaktır. Hayat, birilerine onursal bir koltuk veremeyecek kadar yoğun, duygusuz ve hızlı geçiyor. Her daim benim olduğum yerde ben ve benimle olanlar, hiçbir şeyin kolayına kaçmayacaktır, o yüzden cümleleri yuvarlamak, konuşmaları yuvarlamak,

İnsanın bu hayatta bir ideali olması, duruşu olması; bir amacı olması, bir yolu, yönü, hayali, edası, isteği olması en mühim olgusudur....

Hayatta her zaman bir şeyin bedeli vardır; bu bedeli ne ile karşılarsanız karşılayın, nihayetinde bir şeyi almak için onun bedelini...

Gabriel Josipovicî şöyle yazmış hayli vaktinde: "Dokunma yoluyla kendi kişisel tarihimizden daha uzun ve daha geniş bir tarihte yer...

Bernhard'ın varyantlarında, her daim çift seçenek oldu; bütün isteklerine ve düşlerine aykırı bu küçük burjuva eğitim sistemine...