Hikayelerin bir ortak noktası var ki; hepsinin sonu var, hepsinin bir son cümlesi, paragrafı, içeriği var. Hikayelerin nasıl bir sonu var ise, hiç şüphe yok ki koltuğunda onursal kelimesine bürünerek zahmetsizce oturanların da bir sonu olacaktır. Hayat, birilerine onursal bir koltuk veremeyecek kadar yoğun, duygusuz ve hızlı geçiyor. Her daim benim olduğum yerde ben ve benimle olanlar, hiçbir şeyin kolayına kaçmayacaktır, o yüzden cümleleri yuvarlamak, konuşmaları yuvarlamak,

70 gün sonra ilk kez bugün, kendimi bundan 3-4 sene önce bıraktığım yerde bulduğum sabah ila aydınlandım. 70 gün sonra ilk kez bugün, kendimi seneler önce bıraktığım; pes ettiğim, aynaya bakmaktan vazgeçtiğim, kendimi görmekten ve okumaktan vareste olduğum günün tam önceki gününe döndüm. 70 gün sonra ilk kez bugün kavgama yaşam işareti verdim; kavgam denkleminde, şiirinde yazdığım gibi. 70 gün sonra ilk kez bugün, en kötü dediğim ve sonrakini kabus ettiğim, girmediğim, esas e

İnsanın bu hayatta bir ideali olması, duruşu olması; bir amacı olması, bir yolu, yönü, hayali, edası, isteği olması en mühim olgusudur....

Hayatta her zaman bir şeyin bedeli vardır; bu bedeli ne ile karşılarsanız karşılayın, nihayetinde bir şeyi almak için onun bedelini...

Gabriel Josipovicî şöyle yazmış hayli vaktinde: "Dokunma yoluyla kendi kişisel tarihimizden daha uzun ve daha geniş bir tarihte yer...

Bernhard'ın varyantlarında, her daim çift seçenek oldu; bütün isteklerine ve düşlerine aykırı bu küçük burjuva eğitim sistemine...

Apoletlerim için... Ne zaman, nerede ölmek istersem, o zaman orada öleceğim. Ne zaman nerede ölmek istediğimi biliyorum, tercihimi yıllar...