Vekâlet

bir klişeye başvurarak kopuyorum

günün belli saatlerine yayılan her bir ağızdan

durmadan tekrar ediyorum

istesen de istemesen de bir tekrarsın sen

dünyanın ağzında

cehennemin iltihap tutmuş zarında

önce sesini unutarak ölüyorum

kendimi ikna ettim, derhal. daha önce kullanılmış bir sessizlikle

mezarlar açılır ve ölüm tekrar bizi terk eder

savaş ilk kez girmez insanın evine

iyi niyet bir nişanedir, hep vardır

göz inkâr ede ede kulaklaşır, meydanların kiri gibi

"bende bir şeyler erken yaşlanır"

duyanlar buna da klişe diyecek kuytularda

söz çoğaldıkça kelime bıçak olacak çehremde

bir yırtık

bir iz

bir ödün

biyografime hizmet edecek yüzüme göçtükçe

bir emanet gibi sakladım seni

ufak bir sıyrıkta

kitap sayfalarına şarkıların nakaratlarına kuvvetten düşen bedene

görünür bir benzerlik gösterir hayat suya yazı yazarken

suyun üzerinde durmak gibi bir kapıyı aralamak

ikiyüzlü bir ateşten farksız

yolculuktan sonra üstünde yer etmiş tozların da bir hatırı vardır

kelimeleridir çünkü kalbinden mesul bir yolun

anlamakla bozalım bu ezberi

seni tamamlamakla senden solmakla

titreyen bir ses hitap şeklidir, bilindikçe görmezden gelinir

kanatlanmak bedene yazılır kambur bir sırtta

önce ölerek hayatta kalıyorum

tüm zamanlar içinde buna

bir kemik kalıncaya kadar yaşamak diyorum