70 gün

70 gün sonra ilk kez bugün, kendimi bundan 3-4 sene önce bıraktığım yerde bulduğum sabah ila aydınlandım. 70 gün sonra ilk kez bugün, kendimi seneler önce bıraktığım; pes ettiğim, aynaya bakmaktan vazgeçtiğim, kendimi görmekten ve okumaktan vareste olduğum günün tam önceki gününe döndüm. 70 gün sonra ilk kez bugün kavgama yaşam işareti verdim; kavgam denkleminde, şiirinde yazdığım gibi.

70 gün sonra ilk kez bugün, en kötü dediğim ve sonrakini kabus ettiğim, girmediğim, esas en kötü bellediğim hâlimde ve yerdeyim. 3-4 sene öncesi için burası en kötü yer iken, 70 gün önce burada olmak bir hayal idi. Hayaller, her zaman ben tarafından kurgulandığında hiç şüphesiz gerçek olmaya mahkûm, ve yine, yeniden olduğu gibi.

70 gün önce burada olmayı hayal edemezdim değil, burada olacağımı çok iyi biliyordum. Zirâ ben, kafama koyduğum her soyutu somut yapmaktan zerre geri durmayan, bilakis o yolda da ölmek dahil tüm ihtimalleri göze alan, ölümün bile kafamın içine oturttuklarımı başarmamda kendine pay edememesine sebep olanım, olandım. Kendimde, halen kendi kokum var. Halen ben, ben kokuyordum. Zirâ bu yüzden hiç şüphe duymadım ve yola çıktım. Zirâ olası bir başarısızlığı hesap ederek kağıdın arka sayfasını doldurmadım. Zirâ benim için her zaman tek ihtimal vardır, her zaman başarılı olmak. 3 sene sonra da, 10 sene sonra da, 30 sene sonra da olacağı gibi.

55 yaşlarımda ölmek istediğim günleri geride bıraktım, artık 60 yaşımda da olmak istediğim bir yer ve bir ben var. Kafamın içinde olan her şeyi başaracağımı biliyorum çünkü hayat, bana istediğim her şeyi yapabilmemin kaderini bahşetti.

Her şeye rağmen, elimde olanlar, elde ettiklerim, elimde tuttuklarım ve imkanlarım esasında beni çok farklı -olandan-, olana da çok ters bir yolda olmaya itmeye çalışırken, belki de tabiri caizse şımarmak gerekir iken olan şartlara bakıldığında, ben kendimi bildiğimden beri edindiğim karakterin yolunda bir çizgi çizdim ve o çizginin gerisinde durmaya gayret ettim. Hayat, bana hangi şartları ve imkanları -kendi çabamla ve başarılarımla da olsa- sağlasa da, ben onurlu ve karakterli bir adam olmaktan hiç geri durmadım. Hayatımın geri kalanında da asla durmayacağım. Kendimle son zamanlarda baş başa kalamıyorum, hem kalmaya enerjim olmuyor; hemen uyumak istiyorum, hem de kafamı yastığa koyduğumda yine enerjisizliğimin getirdiği başımın ağrısı, bana kulakta kalan bir çınlamanın edâsından başka hiçbir şey dinletmiyor. Kendimle konuşmamak, yaşanan 70 günkü tabloyu gördükten sonra benim için hiç dert değil. Kendimi, en azından en kötü halimi geri kazanmak, bundan sonra da tam ileri gitmek, durmadan ileri gitmek hep beni bana bir adım daha yakınlaştıracak.

4 yıl önce gerisin geriye demiştim, bellemiştim; o günden bugünün farkı, bugün yolun yarılanmasına rağmen hırsımın, isteğimin, azmimin zerre azalmaması ve tam aksine bu sabah kendimi en kötü halimde bulduktan sonra on kat artmasıdır. Kendimi yeniden bulacağımdan hiç şüphe etmedim, daha ileriye taşıyacağımdan da hiç şüphem yok. Karakterim öylesine lades ki, başardığıma sevinmem ve salisesinde unuturum esasında, bunu da unuttum. Evet, oradan buraya geldik, bir şekilde gelindi lakin en az bir 70 gün daha var, ki 140 gün daha olsun. 70 gün geçmiş olsun, 70 gün acı çekilmiş olsun, kazanılan hiçbir şey yok. Evet, oradan buraya gelinmesi imkansız idi, belki de bir rekor idi, belki de daha önce kimsenin yapamadığı bir şey idi lakin bunlarla övünmeye vakit yok. Kendimi kazanmak zorundayım çünkü yapabileceklerimi hem yıllar önce, hem de geçen yıllar içinde mezarımdayken bile keşfettim, bildim. Kendim ile konuşamadığım bir vakit, tabiri caizse kılımı kıpırdatmadan yine olanlara bakıyorum, sanki dünyalar başarılmış gibi; her şeyim tam olursa bunlar olur dediğim şeylerin üç katı, yolu yarıladığımda olmaya başladı lakin ben hiç durmayacağım, bir günün bir ânı bile durmayacağım. 70 gün daha, gerekirse bir 70 gün daha. Kendimi hiç bırakmadım, kemiklerim binbir parçaya bölünmüşken bile birleştireceğimi biliyordum, hiç şüphem olmadı.

60 yaşında olmak istediğim bir yer ve bir ben var, ancak orası da, oraya gidilen yolda da eşik bir 70 gün daha, gerekirse bir 70 gün daha acı çekmek çünkü ben kendimi bulmadan kendimi bulduramayacağım.

Kendimi bulacağım, biraz buldum; daha da bulacağım. Zirâ ben hâlâ ben kokuyorum. Zirâ kendimi yeniden sevmeye mecburum; istesem de, istemesem de. Zirâ ucunda ölüm de olsa, insanlar şu olanın bile mucize olduğunu da söylese, ben mucizeyi katlamadan, kendimi tamamen bulmadan, sonuna kadar gitmeden, eskisinden de iyi olmadan kendimle bir daha konuşmayacağım. Zirâ ben hâlâ ben kokuyorum.